Monday, 5 December 2011

Oorlogswolke begin oor die Midde-Ooste saampak

Die situasie in Sirië het die laaste tyd baie versleg en die konflik aldaar het die potensiaal om dramaties te eskaleer.  Gaan Sirië dieselfde pad as Tunisië, Egipte en Libië loop deurdat die populêre opstand uiteindelik op die val van die regime uitloop? Of gaan die konflik in Sirië tot 'n oorlog uitkring waarby die omringende lande ingesuig word?  Gaan Iran uiteindelik daarby ingesleep word?  In Die Arabiese Opstande het ek voorgestel dat ons in die afsienbare toekoms so 'n oorlog kan sien.

Die outokratiese regerings van Tunisië, Egipte en Libië het geval.  Gaan Sirië volgende aan die beurt wees?  Die situasie in Sirië is stadig maar seker besig om te intensifiseer.  Aangesien die rewolusies in die ander lande nou al op 'n manier besleg is, is al die aandag op die oomblik op Sirië.  Anders as met die ander lande, het Sirië egter 'n paar belangrike bondgenote, wat nie alleen aan daardie regering meer beweegruimte bied nie, maar wat ook daartoe kan lei dat die situasie uiteindelik op 'n Midde-Oosterse oorlog uitloop.  Ons kan reeds sien hoedat die opponerende koalisies begin vorm aanneem.  As dinge verder versleg, kan hierdie groepe maklik in 'n oorlog teenoor mekaar te staan kom.  Daar is egter baie nuanses wat in ag geneem moet word.
 
Die Siriese situasie 

Die populêre opstand in Sirië is nou al vir bykans 'n jaar aan die gang.  Sedert dit in Maart vanjaar in 'n volskaalse rewolusie ontwikkel het, het daar volgens Menseregte organisasies reeds meer as 4000 mense gesterf - maar die syfer is waarskynlik baie hoër.  Hierdie ongevalle syfer spruit voort uit die geweldadige wyse waarop die regering van president Bashar al-Assad probeer om die opstande te onderdruk.  Tenks en sluipskutters is in die dorpe waar die meeste opstande voorkom ontplooi.  Duisende betogers is al in hegtenis geneem en baie het as gevolg van marteling in aanhouding gesterf - dit sluit heelwat kinders in.

Dit intensiteit van die konflik het toegeneem toe al meer soldate uit die weermag begin dros het eerder as om op die betogers te skiet.  Hulle het die Vrye Siriese Weermag gevorm wat nou volgens berig al omtrent 20 000 lede het.  Skermutselings met die weermag begin toeneem en die term "burgeroorlog" word al meer gebruik.  Die Arabiese Bond het Sirië onlangs uitgeskop en sanksies teen die regering goedgekeur.  Die VN se menseregte raad het ook die geweld veroordeel.

Tog het die Buiteland nog nie - soos in die Libiese situasie - direk by die situasie in Sirië begin betrokke raak nie. Alhoewel daar al 'n poging by die VN se sekuriteitsraad was om die Siriese regering vir die geweld veroordeel, het Rusland en China dit geveto.  Die VSA en die EU het wel sanksies ingestel en alle olie invoere van Sirië gestaak.  Na die instelling van sanksies deur die Arabiese Bond, is daar nou weer 'n poging om die VN daarby te betrek, maar dit is onwaarskynlik dat Rusland daartoe sal instem.  Die Franse het voorgestel dat humanitêre korridors afgedwing word om mense te help om die geweld te ontvlug.  Die Turke het ook al van 'n buffersone langs die Turkse grens gepraat.  Daar is egter nog geen eenstemmigheid oor hierdie voorstelle of die implementering daarvan nie.

Sirië is anders as Libië

Alhoewel dit mag lyk of Sirië mettertyd dieselfde pad as Libië sal loop waar die VN 'n intervensie goedgekeur het om die mense teen die geweldadige optrede van die regering te beskerm, is daar belangrike verskille tussen hierdie lande.  Die belangrikste enkele verskil is seker die rol van Rusland.  Tot dusver in die konflik het die Russiese media die Siriese narratief oor gebeure nagepraat, naamlik dat die weermag nie teen weerlose betogers optree nie, maar teen gewapende boewe.

Die Russe, wat enige VN resolusie kan veto, het lang historiese bande met Sirië.  Hierdie bande gaan terug na die Koue Oorlog en Rusland het selfs nog militêre personeel op die grond in Sirië.  Hulle het ook onlangs 72 supersoniese cruise missiele, wat al 'n geruime tyd terug deur die Siriërs bestel en betaal is, afgelewer.  Dit het 'n reikwydte van 300km en is hoofsaaklik vir die verdediging van hul kuslyn bedoel.  Die Russe het ook 'n vliegdekskip en twee ondersteuningskepe na die Middellandse See gestuur (waar die VSA reeds 'n vliegdekskip het).

Die Russe sien Sirië as 'n baie belangrike strategiese vennoot in die Midde-Ooste.  Behalwe vir Iran, is dit die enigste land met wie hulle werklik diepliggende bande het.  As die rewolusie in Sirië sou slaag, en daar 'n demokraties-verkose regering aan bewind kom, sal die nuwe regering beslis nie dieselfde bande met Rusland handhaaf nie - juis vanweë die Russe se steun aan die Assad regering.  Rusland sal dus alles in hul vermoë doen om te verhoed dat die Libië situasie in Sirië herhaal word.

Daar is egter ook ander belangrike verskille.  Sirië het ook belangrike vennote in die direkte omgewing, terwyl die Libiese regering - behalwe vir sommige Afrika en Suid-Amerikaanse lande (waaronder Suid-Afrika!) - baie geïsoleerd was.  Daar is veral twee sulke lande, naamlik Iran en Libanon.  In Libanon het die militante Moslem groep, Hezbolla, tans 'n sterk invloed in die regering en hulle weier dan ook om die sanksies van die Arabiese Bond teen Sirië te implementeer (Sirië se ander buurlande, Irak en Jordanië, sal vanweë hul afhanklikheid van Siriese handel ook nie op hierdie stadium al die sanksies instel nie).  Die leier van Hezbolla, Hassan Nasrallah, het dit duidelik gestel dat hulle bereid is om saam met die Siriese regering te veg. Hulle is waarskynlik alreeds saam met die Irannese by die onderdrukking van die Siriese opstand betrokke.

Soos die Irannese, behoort Hezbolla tot die Shi'ite groepering onder die Moslems.  Ook die Alawiete, waartoe die Siriese heersers behoort, het uit die Shi'ites ontstaan. Hulle is 'n  minderheidsgroep in beide Sirië en Libanon.  Hierdie groepe is dus godsdienstige bondgenote.  Dit is dus moontlik dat hulle mettertyd by die konflik in Sirië ingesleep sal word. 

Die rol van Iran

Indien daar direkte buitelandse inmenging in Sirië plaasvind, kan dit uiteindelik gebeur dat Iran tot die konflik toetree.  Iran is baie magtiger as Sirië en indien dit sou gebeur dat hulle by die konflik betrek word, sal dit op 'n baie groot oorlog uitloop.  Die Westerse konflik met Iran het die laaste tyd ook dramatiese toegeneem nadat die Internasionale Atoomenergie Agentskap (IAEA) in hul verslag verlede maand genoem het dat daar aanduidings is dat Iran by die bou van kernwapens betrokke is. Israel het selfs met 'n aanval op die Irannese installasies gedreig.  Alhoewel hulle oogmerk waarskynlik is om die Russe en Chinese te beïnvloed om nie verdere sanksies teen Iran in die VN se veiligheidsraad te veto nie, is die Israeli's baie onvoorspelbaar en is so 'n aanval nie uitgesluit nie.  Hulle het vroeër ook die Siriese kernprogram met 'n aanval vernietig.   

Die aanval van Irannese betogers op die Britse ambassade in Teheran het die situasie verder laat versleg.  Beide lande het hul diplomatieke personeel onttrek en daar is dus nie veel kanale oop om enige misverstande wat mag opduik uit die weg te ruim nie (die VSA praat al lankal nie met die Irannese nie).  Verder het die Europese Unie nou ook sanksies teen Iran ingestel.  Hulle oorweeg selfs 'n boikot van Irannese olie - wat seker eers sal realiseer wanneer Libië se olieproduksie dit kan aanvul.  In geval van 'n militêre konflik sal die Weste dus nie van Iran se olie afhanklik wees nie.

Die NAVO magte beplan al lankal vir so 'n gebeurlikheid.  Dit is die groot rede waarom hulle al 'n geruime tyd daaraan werk om 'n missielskild vir die Europese lande op te rig.  Turkye het dan ook onlangs ingestem om 'n vroeë waarnemingstelsel as deel van 'n NAVO skild te huisves.  Dit het tot gevolg gehad dat 'n Irannese bevelvoerder gesê het dat Iran dit sal aanval as hulle bedreig word.  Die belangrikste rede waarom hierdie skild nog nie ten volle gerealiseer het nie, is omdat die Russe dit teenstaan.  Hulle is van mening dat so 'n skild maklik in 'n verdedigingskild teen Russiese missiele omgesit kan word.  Volgens hulle gaan dit teen die gedagte van wedersydse ontwapening in.  Dit lyk egter of daar nou met die oprigting daarvan voortgegaan word.      

'n Komende oorlog?

Ons vind dat die koalisies wat tydens so 'n oorlog teenoor mekaar te staan kan kom, al hoe duideliker uitkristaliseer.  Ek het reeds na die Siriese bondgenootskap met Iran en Libanon verwys.  Alhoewel Rusland hulle goedgesind is en Vladimer Putin, wat waarskynlik volgende jaar weer die Russiese president sal word, 'n baie hardvogtige houding jeens die Weste openbaar, sal Rusland nie somaar direk by so 'n konflik betrokke raak nie.  Rusland sal nie somaar so baie waag vir 'n land soos Sirië nie.

Wat 'n moontlike teen-koalisie betref, het die boikotaksie van die Arabiese Bond daardie lande in effek alreeds in 'n bondgenootskap teen Sirië verenig.  Sommige van daardie lande soos Katar, Jordanië en die Verenigde Emirate was ook vroeër by die aanvalle teen Libië betrokke.  Sommige ander lande, soos Saoedi-Arabië, is ook al vir jare aan die voorpunt van die stryd teen die Irannese invloed in die Midde-Ooste. Die vermeende sameswering van persone met Irannese bande om die Saoedi ambassadeur in die VSA te vermoor, het hul verhouding met Iran verder versuur.  Ook die Bahreinse regering het die Irannese onlangs daarvan beskuldig dat hulle saamgesweer het om die brug na Saoedi-Arabië op te blaas.     

Die belangrikste ander Moslem land (buite die Arabiese Bond) wat deel van hierdie groepering uitmaak, is Turkye.  Turkye het deurentyd die Arabiese Bond oor Sirië gekonsulteer, en het ook hul eie sanksies teen Sirië ingestel.  Alhoewel Turkye amptelik 'n beleid van zero probleme met hul buurlande navolg, het die gebeure in Sirië hulle in direkte konfrontasie met daardie regering gebring.  Die rede hiervoor is dat Turkye hulleself as die model van 'n Moslem demokrasie beskou - as die segsman van die Moslem massas wat deur opstande demokrasie nastreef.  Die huidige bewindhebbers, die AK party (Adalet ve Kalkınma Partisi), is ook 'n gematigde godsdienstige Moslem party wat, soos die meeste lande van die Arabiese Bond, tot die Sunni groepering onder die Moslems behoort.  

Soos in Turkye, het sulke partye ook in beide Tunisië en Egipte (en moontlik ook Libië) die meerderheid steun.  Alhoewel Iran hierdie groepe as vennote wil sien in hul anti-Westelike benadering, is hierdie groepe in effek alreeds deel van die Westers-gesinde groepering van Moslemlande.  Die rede hiervoor is dat hul Moslembroeders in Sirië in die voorste linie teen die Assad regering betrokke is.  Hulle staan dus in opposisie tot die Siriese regering.  Die lande waar hierdie groepe na die rewolusie deel van die nuwe regerings vorm, is dan ook almal deel van die Arabiese Bond state wat die sanksies teen Sirië ingestel het.  Verder word hierdie groepe deesdae oor die algemeen in die Westerse media in 'n positiewe lig uitgebeeld as "gematig" (mild) godsdienstig en dit lyk of die Westerse regerings oor die algemeen 'n positiewe houding jeens hulle het. Hulle verteenwoordig 'n Islamitiese middelgrond teenoor die uiters konserwatiewe Salafiste.

Die enigste rede waarom baie persone in daardie Islamitiese kringe nie met so 'n pro-Westerse alliansie gemaklik sal wees nie, is omdat een so 'n groep, Hamas, die groot vyand van Israel in Gaza is.  Indien Israel in die alliansie teen Iran ingesluit word, kan hierdie uitgebreide Moslem alliansie teen Sirië en Iran wankelrig raak.  Dit is waarom die Siriese groepering sal probeer om Israel by die konflik in te sleep (soos Saddam Hoessein ook destyds probeer doen het) en waarom die VSA alles in hul vermoë sal doen om Israel daaruit te hou of die vredesproses aan die gang te kry (wat nie somaar sal gebeur nie).  Die verbreking van bande tussen Turkye en Israel na die flotilla debakel kan moontlik ook in hierdie lig gesien word.

Hoe sal dit gebeur?


Ons kan duidelik sien hoedat 'n moontlike alliansie teen Sirië en Iran begin vorm aanneem.  Die konflik tussen die twee groeperinge het ook in die laaste maand dramaties toegeneem - alhoewel dit natuurlik nog net op 'n mondelinge vlak is.  Indien die situasie verder versleg, kan enige vonk die kruitvat laat ontplof.  Dit is moontlik dat Turkye uiteindelik nie meer bereid sal wees om op die kantlyn te sit terwyl die dodetal in Sirië toeneem nie.  In so 'n geval sal hulle - ten spyte van die Russiese veto - saam met sekere bondgenote by 'n humanitêre aksie aldaar betrokke raak.  Sodra dit gebeur is die weg oop vir enige van die ander lande om hulle van enige kant by die konflik aan te sluit.  Daar is natuurlik verskeie ander dinge wat ook tot so 'n oorlog aanleiding kan gee.


Alhoewel dit mag lyk of hierdie opbou na 'n konflik spontaan gebeur, is dit nie die geval nie.  In my boek oor die Arabiese opstande bespreek ek die opeenvolgende vredes- en oorlogsfases waardeur die wêreld gaan.  Ek gaan dit nie nou hier bespreek nie.  Die rede waarom Iran in die spervuur kom, is omdat hulle die belangrikste kwesbare opponent van die Westerse belange in die Midde-Ooste verteenwoordig.  Die groot aansporing vir al Iran se vyande - ook in die Midde-Ooste - is om te verhoed dat hulle 'n kernwapen ontwikkel.  Indien dit gebeur, sal die Midde-Oosterse magsbalans dramaties ten gunste van Iran draai.  Lande maak nie oorlog as hul opponente kernwapens het nie - dit sal dus as 'n afskrikmiddel vir enige aggressie teen Iran dien.  

Slotgedagtes

 
Alhoewel ons kan vind dat Rusland uiteindelik toegee aan die oproep vir buitelandse betrokkenheid by Sirië en daardie regering soos die Libiese regering tot 'n val kom, lyk so 'n uitkoms baie onwaarskynlik. Rusland sal waarskynlik aanhou om hul veto te gebruik - en dit kan daartoe lei dat die konflik dramaties eskaleer omdat die Westerse lande (waarby ek veral Turkye insluit) se morele beskouing hulle uiteindelik sal dwing om betrokke te raak.  Dit sal dan tot oorlog lei - wat nie deur die VN se sekuriteitsraad gereguleer word nie.  

Dit is sekerlik moontlik dat gemoedere weer op een of ander wyse kan kalmeer.  Sanksies kan die Siriese regering dwing om toegewings te maak en 'n onderhandelde skikking met die opposisie te bereik.  Op hierdie stadium lyk so 'n uitkoms baie onwaarskynlik.  Solank die Libanese banke die Siriërs help en Rusland hulle ondersteun, het hulle nie veel rede om tot 'n skikking te kom nie.  Die Siriese heersers weet baie goed dat hulle nie alleen onttroon sal word soos in Tunisië en Egipte nie, maar dat hulle ook vir misdade teen die mensdom vervolg sal word. Hulle is reeds by die omdraaipunt verby.

Monday, 7 November 2011

Wetenskap en geloof

Is daar in die wetenskaplike era waarin ons leef nog plek vir geloof?  Of is die wetenskap stadig maar seker besig om geloof uit die samelewing te verdryf?  Is dit enigsins moontlik om wetenskap en geloof met mekaar te versoen?  Of weerspreek die wetenskaplike siening van die wêreld die gelowige beskouing - en meer spesifiek die Christelike beskouing - van die kosmos?  Kan hierdie twee aspekte van ons menswees met mekaar versoen word?  Dit is vrae wat versigtig oordink moet word omdat dit hier oor die somtotaal van ons bestaan gaan.  

Sedert die aanvang van die wetenskaplike era in die sewentiende eeu, worstel die mens met die vraag: Wat behoort die verhouding tussen die wetenskap en geloof te wees.  Is daar plek vir beide in ons leefwêreld? Is die mens beter af met die een of die ander?  Of is beide nodig om 'n vol lewe te lei?  Daar is natuurlik 'n wye spektrum van uiteenlopende sieninge oor hierdie saak.  Aan die een kant is daar wetenskaplikes soos Richard Dawkins wat geloof as 'n euwel in die samelewing sien.  Aan die ander kant is daar Christene wat die wetenskap met groot wantroue bejeën.  Daar is egter ook baie mense wat hulle tussen hierdie teenpole bevind en die wetenskap en geloof op 'n manier byeen bring.


Wanneer die verhouding tussen die wetenskap en geloof onder die soeklig kom, moet ons ten eerste vra: Waarom word hierdie twee aspekte van ons lewe teenoor mekaar gestel?  Wat is die rede dat dit enigsins in opposisie tot mekaar gestel word?  Om hierdie vraag te kan beantwoord kan ons na die sieninge van daardie wetenskaplikes en Christene kyk wat hulle aan die teenpole van die gesprek bevind.  Miskien is die brug tussen die twee nie so groot as wat enige van hierdie groepe dink nie.  Ons gaan ook kyk hoe die wetenskap en geloof byeen gebring word.  Nie al die pogings tot "versoening" is uiteindelik suksesvol nie.

'n Plek vir geloof ?

Die wetenskap soos ons dit vandag ken, het sy ontstaan in die rasionalisme van sewentiende eeuse Europa gehad.  Sedert René Descartes (1596-1650) se "ek dink, daarom is ek", het die westerse mens groot klem op die rasionele aspek van ons menswees geplaas.  Die wetenskap het uit hierdie rasionele benadering tot die wêreld ontstaan.  Dit was gou duidelik dat die die wetenskap die mensdom se kennis oor die kosmos dramaties sou verbreed.  So het Galileo Galilei (1564-1642) se waarnemings getoon dat Nicolaus Copernicus (1473–1543) se "heliosentriese" model van die sonnestelsel korrek is.  Daarmee is die ou wêreld finaal agter gelaat. 

Hierdie gebeure word soms as die eerste groot oorwinning van wetenskap oor geloof voorgehou.  Hiervolgens is die geosentriese model deel van die Christelike perspektief - en het die wetenskap daardie onkunde kom regstel.  Alhoewel dit so is dat die Bybel vanuit 'n geosentriese raamwerk (i.e.van die perspektief van 'n aardse waarnemer) geskryf is en die destydse Katolieke Kerk dit as die enigste korrekte siening beskou het, het die geosentriese model eerder met die kennis van die tyd (wat na Aristoteles as leermeester opgesien het) as met geloof in God te doen.  Geloof gaan duidelik baie dieper as die bepaalde siening wat 'n gelowige omtrent die materiële kosmos huldig.


Die verklarende krag van die wetenskap het dramaties duidelik geword toe Isaac Newton (1642-1727) sy drie bewegingswette (en sy gepaardgaande konsep van universele gravitasie) geformuleer het.  Hierdie wette het die planetêre bewegings eenvoudig, elegant en akkuraat beskryf.  Vir baie het dit gelyk of die wetenskap uiteindelik alles sal kan verklaar.  Dit het aan die moderne mens van daardie tyd 'n geweldige vertroue in die rasionele vermoëns van die mens gegee.  Sou daar iets vir die mens onmoontlik wees?  Die uitsonderlike krag van die rasionele brein was weer sigbaar toe Albert Einstein (1879-1955) sy relatiwiteitsteorieë vroeg in die twintigste eeu geformuleer het.  Sy model kon die kosmos oënskynlik tot 'n baie hoe vlak van akkuraatheid beskryf.

Wat ons in modernisme - en die daaruit voortspruitende ateïsme - mee te doen het, is 'n bepaalde interpretasie van die wetenskap.  Hierdie interpretasie gaan baie verder as die basiese verstaan van die wetenskap as die sistematiese ondersoek na die wette van die natuur.  Dit neem die wetenskap as vertrekpunt om 'n metafisiese beskouing van die kosmos te formuleer - naamlik dat alles uiteindelik wetenskaplik verklaarbaar sal wees.  Daar is dus geen ruimte vir geloof in God in hierdie beskouing nie.  Vir hierdie wetenskaplikes is Occam se skeermes (Occam's razor) die maatstaf wat ons moet gebruik - dat eenvoudige verklarings beter is as komplekses.  Hulle is dus van mening dat ons die eenvoudigste moontlike hipotese moet gebruik om die bestaan en totaliteit van die kosmos te verklaar.

Met die koms van kwantummeganika, kwantum velde teorie en string teorie het die prentjie egter dramaties verander.  Dit was skielik duidelik dat die kosmos baie meer kompleks is as wat wetenskaplikes ooit sou kon droom.  In string teorie word 'n hoër dimensionele struktuur vir ons kosmos gepostuleer wat vir ons sintuie en wetenskaplike instrumente ontoeganklik is.  Dit beteken dat daar ander wêrelde binne ons kosmos kan bestaan wat vir ons ontoeganklik is.  Christene sou hierop kon antwoord dat dit al meer begin lyk na die tipe kosmos wat hulle nog altyd voorgestaan het, naamlik een waarbinne geestesrealms bestaan wat vir ons gewone sintuie ontoeganklik is (sien my artikel op hierdie blog oor Kant se noumenele realm).  Die nuutgevonde erkenning van die kompleksiteit van ons kosmos skep dus opnuut die ruimte waarbinne geloof kan bestaan.  

Alhoewel daar nog baie wetenskaplikes is wat in die modernistiese raamwerk opereer, kan daar geen twyfel bestaan dat die algemene publieke siening omtrent die groter werklikheid van ons bestaan aanbeweeg het nie. Dit is duidelik dat Occam se skeermes nie op ons metafisiese siening van die kosmos toegepas kan word nie - dit lei tot reduksionele beskouings van die kosmos.    



Wantroue in die wetenskap

Daar is baie Christene wat op hul beurt weer in die wetenskap twyfel.  Hulle is van mening dat baie van die wetenskaplike uitsprake nie waar kan wees nie omdat dit teen die Bybel as God se geopenbaarde woord ingaan.  Volgens hulle behoort die wetenskap ondergeskik aan die Bybel gestel te word.  Christene behoort die wetenskaplike bevindinge net te aanvaar in soverre dat inpas by dit wat die Bybel sê. Sommige is selfs van mening dat wetenskaplikes doelbewus daarop uit is om die Bybel verkeerd te bewys.

Dit is nie moeilik om te verstaan waarom Christene skepties oor die wetenskap staan nie.  Baie wetenskaplikes is ateïste.  'n Mens kan dus verwag dat hulle sieninge oor die kosmos deur hul eie oortuigings beïnvloed sal word.  Dit is presies wat die invloedryke wetenskapsfilosoof Thomas Kuhn (1922-1996) gesê het.  Volgens hom is alle wetenskaplikes in 'n sekere wetenskaplike paradigma vasgevang.  Hul sieninge word grotendeels deur die leerskool waardeur hulle gegaan het bepaal.  Tydens hul opleiding word sekere veronderstellings, konsepte en idees - die hele raamwerk van denke - wat deur daardie akademiese gemeenskap aanvaar word, by hulle vasgelê.  Aangesien die meeste wetenskaplikes binne 'n modernistiese paradigma opereer, kan ons aanvaar dat dit 'n impak op hul aanvaarding of verwerping van teorieë sal hê.

Ten spyte van hierdie problematiek, streef die meeste wetenskaplikes daarna om die wette van die natuur so akkuraat moontlik te beskryf en so goed moontlik te verstaan.  Neem byvoorbeeld die lang debat oor die ontstaan van die kosmos wat gedurende die middel van die vorige eeu in wetenskaplike kringe gewoed het. Daar was twee sieninge oor die kosmos wat beide groot steun geniet het, naamlik dat die kosmos staties is en dat dit met die Groot Knal (Big Bang) begin het.  Vir baie wetenskaplikes het die Groot Knal model te veel ooreenkoms met die Christelike skeppingsverhaal getoon.  Dit was juis 'n Christen (Katolieke) wetenskaplike (Georges Lemaître) wat hierdie model die eerste maal geformuleer het.  Tog het verskillende tipe waarnemings omtrent die agtergrondradiasie uiteindelik die skaal ten gunste van die Groot Knal teorie laat swaai..

Vir baie Christene is die Groot Knal model nie net gemaklik versoenbaar met die Bybel nie; hulle (veral Christen filosowe) is van mening dat dit 'n sterk saak vir die bestaan van God maak.  Tog stem alle Christene nie daarmee saam nie.  Daar is sommige wat van mening is dat ons die skeppingsverhaal in Genesis1 net op een manier kan verstaan, naamlik dat God die kosmos sesduisend jaar gelede in sewe letterlike sondae geskep het.  Hulle dink dat daar net een korrekte manier is om die Bybelse teks te verstaan en voel dat alle ander verklarings die waarheid van die Bybel in gedrang bring.  Wat hulle nie besef nie, is dat hulle ook in 'n sekere paradigma vasgevang is waarvolgens net een bepaalde siening korrek is.  In werklikheid is die teks oop is vir 'n verskeidenheid interpretasies (dink aan die "gaping" siening, die dag-as-tydperk siening ens.).  Soos met die heliosentries-geosentriese debat is dit duidelik beter om daardie interpretasies van die teks te aanvaar wat inpas by die wetenskaplike verstaan van die kosmos.  Uiteindelik sal God se openbaring in die Skrif tog nie van sy openbaring in die natuur verskil nie (Ps. 19).

'n Voller lewensbestaan


Wanneer wetenskaplikes toegee dat die wetenskap nie enige metafisiese beskouinge oor die somtotaal van ons bestaan ondersteun nie en Christene toegee dat die Bybel 'n verskeidenheid sieninge oor die fisiese bestaan van dinge kan ondersteun, kan die wetenskap en geloof hande vat.  Dit beteken dat beide die wetenskap en geloof 'n plek in ons lewe kan hê.  Die Christen hoef nie die wetenskap as 'n bedreiging vir sy/haar geloof te sien nie.  Ons kan eerder sê dat die wetenskap ons help om die fisiese wêreld beter te verstaan terwyl die geloof ons help om sin van die groter werklikheid van ons bestaan te maak.  Ons kan mense wees wat beide dink en glo.

Dit beteken nie dat wetenskap en geloof heeltemal apart gehou moet word asof dit op twee wedersyds uitsluitende sfere van ons lewe betrekking het nie.  Die twee is tog op 'n manier tot mekaar verbonde.  Ons leef uiteindelik in een wêreld waarbinne beide die fisiese en geestelike (vanuit 'n geloofsperspektief) realms onherroeplik tot mekaar verbonde is.  Ek het vroeër genoem dat die nuutste voorstelle omtrent die bestaan van 'n hoër dimensionele struktuur van die kosmos met die Christelike geloof in 'n geesteswêreld in verband kan staan.  Uiteindelik is ons as mense deel van beide aspekte van die wêreld en dit maak nie sin om dit te skei nie.

Hierdie benadering los nie al die probleme rondom wetenskap en geloof op nie.  Die wetenskap gee uiteindelik nie finale antwoorde nie net soos wat die geloof ook nie nou al oorgaan in aanskoue nie.  Soms word 'n model wyd in die wetenskaplike gemeenskap aanvaar ten spyte van belangrike tekortkominge - veral as daar geen alternatiewe model bestaan nie.  Wanneer sulke modelle ter self ter tyd teen die grein van die Bybelse boodskap ingaan, is dit te verstane dat die meeste Christene versigtig is om dit te aanvaar.

Dink maar aan die teorie van evolusie.  Teenoor die presiese voorspellings wat ons in wetenskaplike modelle soos relatiwiteitsteorie en kwantumfisika vind, het die evolusiemodel van Darwin eintlik niks korrek voorspel nie.  Dit is ook al dramaties aangepas om die getuienis te akkomodeer (die kritikus kan dit as ad hoc hipoteses sien wat bygevoeg word om die model te red).  Dit het ook nie vergelykbare verklarende krag om byvoorbeeld die bestaan van lewe te verduidelik nie.  Geen wonder dat 'n wetenskapsfilosoof soos Karl Popper (1902-1994) van mening was dat die teorie van natuurlike seleksie nie 'n toetsbare wetenskaplike teorie is nie maar 'n metafisiese navorsingsprogram.  Vir hom was die veronderstelling dat die sterkste oorleef eintlik 'n tautologie (jy vind wat jy vooraf veronderstel).

Vanuit 'n Christelike perspektief lyk dit of die willekeurige wyse waarop evolusie ontvou die bestaan van God oorbodig maak   Ons vind selfs dat evolusioniste soos Dawkins in effek Tyd in die plek van God stel omdat Tyd volgens hom bykans alles denkbaar kan doen. Dit is dus te verstane dat Christene hulle oor die algemeen nie met evolusie kan versoen nie.  In hierdie geval is dit waarskynlik wys om maar rustig te wag en te kyk of daar nie 'n beter wetenskaplike model verskyn nie.

Ten spyte van sulke gevalle waar wetenskaplike modelle en die Bybel moeilik versoen kan word, is daar baie meer gevalle waar dit nie net moontlik is nie, maar ook noodsaaklik.  Dit laat die Christen toe om beide die wetenskap en geloof as belangrike aspekte in sy/haar menswees te aanvaar.  Op hierdie manier kan mense 'n voller lewe lei omdat hulle die nie alleen die koue feite van die wetenskap akkomodeer nie, maar ook die warm hoop beleef wat net geloof kan bied.


Willie Mc Loud is 'n wetenskaplike met 'n PhD in fisika en 'n Christen

Tuesday, 25 October 2011

Die Arabiese Opstande - Inhoudsopgawe

1. Die Tien Horings
Inleiding
Die profesie wys tot by die wederkoms
‘n Kort bespreking van die profesie
Die Romeinse Ryk
Die voortsetting van die Romeinse Ryk
Die tien tone
‘n Eietydse interpretasie van die tien tone/horings
Nuwe gebeure in die Europese Unie
Die Arabiese opstande
Die nuwe toring van Babel
Die tien tone/horings

2. Die Ander Horing
Inleiding
Die skaapram en die bokram
Die horings van Daniël 7 en 8
Antiochus Epiphanus in Daniël 11
‘n Verdere toekomstige vervulling van die profesie
Die dier van Openbaring 13
Die dier en die prostituut
Die tyd wanneer die horing kom

3. Die Rooi Slang Familie en die Tempelskatte
Inleiding
Die Rooi Slang
Die Rooi Slang simboliseer ‘n familielyn
Die Rooi Draak
Die nasate van die duiwel?
Et in Arcadia ego …
‘n Staatsgeheim
Die Tempelskatte
‘n Koning uit die stam van Dawid?
In die raamwerk van die Europese Unie
Die horing van Daniël 7?
Die komende Antichris?

4. Libië in Bybelprofesie
Inleiding
Libië in Esegiël 38
Eietydse vertolkings van die profesie
‘n Muur in Israel
Wat van Libië?
Wat van Iran?
Oorlogs- en vredesfases
‘n Komende Moslem leier?

5. Die vyeboom as teken van die wederkoms
Inleiding
Matteus se weergawe
Lukas se weergawe
Bergpieke van profesie
Die vyeboom en die laaste geslag
Verkeerde gevolgtrekkings
Tevergeefse pogings
Die 70 jaarweke
Die laaste sewe jaar
Israel as deel van die antichristelike ryk
Wat van die millennium?
Slot

Monday, 10 October 2011

Gaan Griekeland in die Eurosone bly? - 'n eskatologiese perspektief

In hierdie artikel analiseer ek die huidige krisis in Griekeland vanuit 'n eskatologiese perspektief.  As ons inderdaad in die aanvang van die laaste dae lewe, kan ons verwag dat Griekeland binne die Eurosone sal bly.

Inleiding 

Die Europese Unie staan voor die grootste krisis in sy geskiedenis.  Dit is die opinie van die president van die Europese kommissie, José Manuel Barroso.  Verskeie Europese lande vind dit moeilik om hul skuld te diens, en 'n reddingstou moes reeds na verskeie van daardie lande uitgegooi word.  Dit is veral Griekeland wat diep in die moeilikheid is.  Daar is 'n algemene verwagting dat Griekeland binnekort nie meer sy verpligtinge sal kan nakom nie.  En dan kan daar 'n domino effek wees - ander, en groter lande, kan ook sink.  Verder is van die groot Franse en Duitse banke in die moeilikheid omdat daardie lande soveel geld aan die banke skuld.  Verskeie ontleders het al genoem dat die Eurosone (dit is die 17 Europese lande wat saam die Euro as geldeenheid deel) maklik kan opbreek en dat Griekeland daaruit gedwing kan word.  Maar is dit wat gaan gebeur?

'n Eskatologiese perspektief

Daar is verskillende maniere waarop die situasie ontleed kan word.  Die mees algemene is om op ekonomiese of politieke oorwegings te fokus (ek het reeds vroeër 'n artikel daaroor op my blog gepos: Die Europese Unie, wat gaan aan?).  In hierdie artikel wil ek egter vanuit 'n heeltemal ander invalshoek na die huidige Europese situasie kyk.  Ek wil vra: Wat kan ons vanuit 'n eskatologiese (eindtydse) perspektief oor Griekeland sê.  Hierdie vraag is natuurlik net relevant as ons die huidige Europese situasie op een of ander wyse met Bybelse profesieë oor die eindtyd in verband kan bring.  

Die kritiese leser sal dadelik sinies opmerk dat 'n mens darem seker nie alles wat op die wêreldfront gebeur na die Bybel moet probeer deurtrek nie.  Ek stem saam.  Ek dink dan ook nie dat die huidige finansiële krisis as sodanig met Bybelprofesieë verband hou nie.  Wat ek wel dink, is dat die groter wêreldtoneel stadig maar seker in 'n rigting begin beweeg wat wel treffend ooreenkom met dit wat in Bybelprofesieë vir die eindtyd voorspel word.  Dit is hierdie verband dat die huidige krisis van belang kan wees: dit kan bepaal hoe die opkomende Europese Unie uiteindelik daar gaan uitsien.  En dit wat uiteindelik binne die raamwerk van die Unie gebeur kan met die vervulling van Bybel profesieë verband hou.  

Die huidige finansiële krisis kan verskillende uitkomste hê.  Ek sal twee noem.  Dit kan daartoe lei dat die Eurosone uitmekaar spat - dat Griekeland die Eurosone verlaat.  Dit kan egter ook die teenoorgestelde tot gevolg hê, naamlik dat die Eurosone verder integreer in 'n poging om in die toekoms meer bestand teen sulke ekonomiese skokke te wees.  Dit kan beteken dat die monetêre unie (die Eurosone) tot 'n fiskale unie uitgebrei word ('n gebied wat ekonomies as 'n eenheid bestuur word).  Dit is byvoorbeeld goed moontlik dat die reddingsfonds wat tans op die been gebring word, mettertyd tot 'n Europese Staatskas uitgebrei kan word, wat weer deur 'n belasting op finansiële transaksies in die Unie aangevul word.  Die groot vraag is of Griekeland deel van so 'n fiskale unie gaan wees?  En of so 'n unie - of dalk eerder 'n uiteindelike politieke unie - wat Griekeland insluit, met Bybelprofesieë in verband gebring kan word.

Griekeland en die tien-tone ryk van Daniël 2

Ek het elders (in my boek "Die Arabiese Opstande") voorgestel dat daar mettertyd binne die raamwerk van die Eurosone 'n groep lande sal wees wat verder integreer om 'n Verenigde State van Europa te vorm.  Hierdie lande sal nie alleen 'n monetêre of fiskale unie vorm nie - hulle sal sover gaan om 'n politieke unie tot stand te bring.  Ek het verder voorgestel dat hierdie lande uiteindelik met die tien-tone ryk wat in Daniël 2 vir die eindtyd voorspel word, kan ooreenkom.  Die tien tone van die beeld van Daniël 2 verteenwoordig die laaste wêreldryk wat kort voor die opkoms van die finale Antichris in die gebied van die oud Romeinse Ryk op die wêreldfront sal verskyn (Ek bespreek die profesie volledig in "Die Arabiese Opstande").  En dit lyk of Griekeland deel van hierdie ryk sal wees. 


Volgens die profesie van Daniel 2 kom die verskillende dele van die beeld wat Nebukadnesar in 'n droom gesien het, met daardie verskillende wêreldryke ooreen wat deur die loop van die eeue op die wêreldtoneel sou/sal verskyn en oor Israel gesag sou/sal uitoefen. Ons vind dan ook dat die verskillende dele van die beeld inderdaad treffend met daardie ryke ooreenkom wat sover reeds in die ontvouing van die geskiedenis verskyn het.  Ek verwag dus dat die res van die profesie ook so vervul sal word.  

Vir die doeleindes van hierdie artikel is slegs die onderste deel van die beeld van belang - van die bene af ondertoe (vir 'n bespreking van die res, sien "Die Arabiese Opstande").  So kom die yster bene byvoorbeeld treffend met die Romeinse Ryk ooreen - wat ook "hard" en "sterk" soos yster was.  Van al die ryke wat ter sprake kom, was dit verreweg die magtigste ryk.  Hierdie ryk is ook later in twee verdeel - ooreenkomstig die twee bene.  In die weste was Rome die hoofstad en in die ooste - waar Griekeland die hartland van die ryk gevorm het - was Konstantinopel (die "Nuwe" Rome) die hoofstad.  

Die twee bene loop natuurlik uit op die twee voete.  Die beeld se voete was gedeeltelik van yster en gedeeltelik van klei.  Die teenwoordigheid van die yster beklemtoon dat hierdie ryk voortkom uit die vorige een wat deur die twee yster bene uitgebeeld is (die Romeinse Ryk).  Ons lees dat die yster en klei deur "menslike gemeenskap" met mekaar vermeng sal raak (Dan. 2:43).  Ons kan daaruit aflei dat dit op die twee verskillende groepe volke dui wat in die raamwerk van die latere Romeinse Ryk teenwoordig was, naamlik die Latynse volkere en die Germaanse volkere.  Soos voorspel, het daar dan ook twee ryke uit die twee dele van die Romeinse Ryk voortgekom  - ooreenkomstig die twee voete.  Dit is die Bisantynse Ryk in die ooste - wat ook die "Griekse Ryk" genoem is - en die Heilige Romeinse Ryk in die weste.  Hierdie ryke het onderskeidelik in 1460 (in die Peloponnesus) en in 1806 tot 'n einde gekom.     


Dit bring my by die tien tone.  Dit bestaan ook uit yster en klei.  Dit is duidelik slegs 'n verdere ontwikkeling in die raamwerk van die oud Romeinse Ryk.  In Daniël 7 word hierdie tien-tone ryk ook as tien horings op die kop van 'n vreesaanjaende dier met yster tande uitgebeeld.  Dit dui op 'n enkele ryk wat kort voor die verskyning van die uiteindelike Antichris - wat as 'n verdere horing op die kop van die dier uitgebeeld word - sal verskyn (Dan. 7:24).  Ons verwag dus nie alleen dat hierdie ryk in die geografiese gebied van die oud Romeinse Ryk sal verskyn nie, maar ook dat dit opnuut die twee dele van daardie ryk - waaronder die Griekse deel - in 'n eenheid sal saambring.  Dit kan dus in 'n sekere sin as 'n herstelde Romeinse Ryk beskou word.  Hierdie ryk het duidelik nog nie verskyn nie.  Dit sal kort voor die wederkoms - wat in Daniël 7 as die koms van die "Seun van 'n Mens" met die wolke van die hemel uitgebeeld - op die wêreldfront verskyn.

Griekeland in die eindtyd

Dit bring ons by die huidige wêreldsituasie.  Dit is opvallend dat die Europese Unie presies - soos die profesie voorspel - in die geografiese area van die oud Romeinse Ryk opkom, met insluiting van sekere lande soos Duitsland wat in die Germaanse dele lê wat destyds buite die grense van daardie ryk geval het (en in die beeld deur klei uitgebeeld word).  Verder sluit die Unie ook lande van beide dele van die oud Romeinse Ryk in.  Die opkoms van die Europese Unie verteenwoordig duidelik 'n baie belangrike verdere ontwikkeling in die raamwerk van die na-Romeinse wêreld in Europa in.  Dit is dus moontlik dat die tien-tone ryk mettertyd binne die raamwerk van die opkomende Europese Unie beslag kan kry.  Aangesien Griekeland destyds die hartland van die oostelike deel van die oud Romeinse Ryk gevorm het, verwag ek dat dit (nou as 'n moderne staat) ook deel van hierdie tien-tone ryk sal wees.  


Indien die Eurosone nie disintegreer nie, maar verder integreer om 'n fiskale unie te vorm, kan dit maklik 'n belangrike stap op pad na die vorming van die uiteindelike tien-tone ryk wees.  Ek het vroeër genoem dat daar binne hierdie fiskale unie sommige lande kan wees wat steeds verder beweeg en 'n politieke unie vorm.  Dit is eers wanneer dit gebeur dat ons kan begin uitkyk vir die moontlike totstandkoming van die tien-tone ryk.  Omdat Griekeland uiteindelik deel van daardie tien-tone ryk sal uitmaak, is daar - vanuit 'n eskatologiese perspektief - rede om te glo dat sy nie die Eurosone sal verlaat nie. 

Slot

In soverre ons vanuit 'n eskatologiese perspektief na die huidige gebeure in die Europese Unie kan kyk, lyk dit dus of ons - in stryd met dit wat die meeste ontleders die laaste paar weke gesê het - kan verwag dat Griekeland binne die Eurosone sal bly.  Meer nog, dit impliseer dat Griekeland ook deel van 'n fiskale unie sal wees - wanneer en indien dit beslag kry.  Dit impliseer verder dat Griekeland uiteindelik ook deel sal vorm van 'n politieke unie indien dit binne die raamwerk van die Europese Unie beslag kry.  Dit is nou as ons inderdaad in die laaste pylvak is en die huidige gebeure met die vervulling van Bybelse profesieë oor die eindtyd verband hou.

Ons kan dus die huidige situasie fyn dophou.  Gaan Griekeland in die Eurosone bly?  Dit is die uitkoms wat ek verwag indien die opkomende Europese Unie die voorloper van die tien-tone ryk is.  As Griekeland, ten spyte van die geweldige krisis, in die Eurosone bly, kan dit 'n aanduiding wees dat die einde inderdaad nie meer baie ver is nie.

Monday, 26 September 2011

Die Arabiese Opstande - Voorwoord

Hierdie boekie is die verwerking van ‘n reeks lesings wat ek onlangs by ‘n gemeente in Bloemfontein gegee het. Ek is gevra om oor die huidige wêreldsituasie in die lig van Bybelprofesieë te praat. Alhoewel ek nie iemand is wat alles wat in die wêreld gebeur na die Bybel probeer deurtrek nie – daar is baie ingrypende gebeure wat nie direk met Bybelprofesieë verband hou nie – is ek tog van mening dat sekere gebeure soos die Arabiese opstande wat tans in Noord-Afrika en die Midde-Ooste voorkom, met die vervulling van Bybelprofesieë in verband kan staan. Na my oordeel kan dit – afhangende van hoe die situasie verder ontvou – ‘n belangrike baken op die pad na die einde wees. Dit kan dus vir ons sê of die wederkoms nou wel regtig naby is of nie.

Een van die belangrikste redes waarom die Arabiese opstande belangrik is vir enige studie oor Bybelprofesieë, is omdat dit die potensiaal het om die hele situasie in die Midde-Ooste en die Middellandse See-gebied dramaties te verander. As daar ‘n demokratiese groepering van lande rondom die Middellandse See tot stand kom, sal dit maklik by die opkomende Europese Unie ingeskakel kan word (miskien met
sekere beperkings soos die op vrye migrasie). Dan sal die Unie al meer soos ‘n herstelde Romeinse Ryk lyk. So ‘n Ryk kan maklik in die eindtydse antichristelike ryk oorgaan as die Antichris beheer daarvan oorneem.

Intussen is daar ‘n groep lande binne die Europese Unie wat ook vanjaar van die ander begin wegbeweeg het. Hulle vorm ‘n kerngroep lande wat mettertyd al verder polities sal integreer. Dit is in hul midde dat daar ‘n heerser vir Europa kan verrys. Dit is in elk geval wat agter die skerms beplan word. In sekere geheime groepe word beplan dat iemand uit die sogenaamde “Rooi Slang” familie mettertyd die leisels van die Europese Unie sal oorneem.

Profesieë wat in hierdie boek ter sprake kom, is dié in Daniël en Openbaring oor die dier wat tien horings het (Dan. 2, 7; Open. 13), oor die Antichris wat as ‘n ander horing tussen die tien horings uitgebeeld word, profesieë oor Libië, Iran, die Slag van Gog en Magog (Eseg. 38, 39) asook oor Israel se herstel in 1948 (die vyeboom wat bot?) en die Millennium (wat nie in 2000 n.C. gekom het nie). Ek kyk krities na sieninge wat telkens nuwe lappe op ou geskeurde klere plak. Voorts ontwikkel ek alternatiewe interpretasies wat meer inpas by die huidige stand van sake.

Hierdie is nie ‘n reeks teoretiese lesings oor die profesieë nie – die gedagte was eerder om ‘n gemaklike gesprek te voer oor die praktiese implikasies van hierdie gebeure in die raamwerk van Bybelprofesieë oor die eindtyd. Die boek is vir die gemiddelde Christenleser bedoel wat ‘n belangstelling in beide wêreldgebeure en Bybelprofesieë het.

Die reeks lesings waarna verwys word kan per reeks DVDs verkry word by die volgende adres: Ebenhaeser Gemeente, Posbus 28593, Danhof, 9310 (Selfoon 0828980853).

Willie Mc Loud (http://wmcloud.blogspot.com/)
Julie 2011
Die Strand

Tuesday, 13 September 2011

Die Europese Unie - wat gaan aan?

Inleiding

Die Europese Unie (EU) is in 'n krisis - of beter: die Euro is in 'n krisis.  Die wêreldwye ekonomiese insinking het 'n enorme impak op die Euro en daar is sprake dat die einde van die Euro op hande is.  Sommige dink dat dit net 'n kwessie van tyd is voordat die Eurosone verkrummel.  Maar is dit werklik so?  Of is daar 'n groter plan in werking.

Dit is natuurlik nie die eerste maal dat die Europese Unie (vroeër die Europese Gemeenskap genoem) deur sulke krisisse gaan nie.  Dink maar aan Swart Woensdag 16 September 1992 toe spekulasie teen die Pond die Britse regering gedwing het om daardie geldeenheid aan die Europese uitruil meganisme (die voorloper van die Euro) te onttrek.  Die vraag is of iets soortgelyks weer sal gebeur. Of sommige van die lande van die Euro gedwing sal word om die Eurosone te verlaat.

Belange groepe in die Unie

Alhoewel dit so mag lyk, is daar nie iets soos onbeplande gebeure wat op daardie front plaasvind nie.  Selfs die huidige gebeure rondom die Euro moet in hierdie lig gesien word.  Ons moet dit sien in die raamwerk van mededingende belange groepe wat hul oogmerke vir die Unie probeer bevorder.  Hierdie groepe sluit 'n breë raamwerk van politici, finansiële en ekonomiese leiers, geld base, spekulante en andere in.

Daar is veral twee sulke groepe, naamlik die Anglo-Amerikaanse groepering en die Frans-Kontinentale groepering.  Beide groepe het 'n netwerk van belange wat regdeur die Unie strek.  Eersgenoemde groep wil die mag van die Europese Unie op allerlei wyses inperk sodat dit nie ten koste van die VSA as 'n magsblok te voorskyn tree nie.  Hierdie groep se belange is sigbaar in die Britse beleid oor die afgelope paar dekades waar daar op allerlei wyses gepoog is om die verdere integrasie van die Europese lande te belemmer. Alhoewel hulle met verloop van tyd gedwing is om baie toegewings te maak, behou hulle byvoorbeeld steeds 'n vetoreg op enige Europese militêre beleid.

Wat die Frans-Kontinentale groep betref, wil hulle weer die Europese Unie as 'n politieke reus vestig wat onafhanklik van die VSA op die wêreld front kan opereer.  Hulle beskou Charles de Gaulle as toonbeeld van iemand wat 'n onafhanklike en sterk Frankryk (en dus Europa) voorgestaan het.  Die ideaal van hierdie groep word mooi in die Franse beleid tydens die Chirac era (hy was die vorige Franse president) weerspieël.  In daardie tyd het ons gereeld gehoor dat daar na 'n uiteindelike "multi-polêre" wêreld gestreef moet word waarin daar nie een moondheid is (i.e. die VSA) wat alleen die kitaar slaan nie.

Hierdie groepe het al in die verlede ernstig koppe gestamp.  So kan die onttrekking van die Britse Pond uit die Europese uitruil meganisme waarskynlik aan spekulante van die Franse groep toegeskryf word.  Ons kan ook aan die periode direk voor die Tweede Golf Oorlog dink toe Jacques Chirac die Anglo-Amerikaners se beplande oorlog in Irak ernstig teengestaan het.  In daardie tyd was die verhoudinge tussen die "ou Europa" en die VSA baie suur.  Chirac se standpunt dat die VSA se optrede nie moreel geregverdig kon word nie het baie ander lande gemotiveer om ook standpunt teen die VSA in te neem.   Ons kan selfs die huidige afname in die VSA invloed in die wêreld gedeeltelik na Chirac se anti-VSA groepering terugvoer (saam met die hele debakel in die na-oorlogse Irak). 

Daar is egter ook 'n derde groepering.  As dit nie vir hulle was nie, sou die Europese Unie waarskynlik nooit beslag gekry het nie.  Dit is 'n groep wat persone van beide bogenoemde groepe insluit en wat daarna streef om gemeenskaplike grond te vind.  Hulle probeer 'n gesamentlike VSA-Europese raamwerk daarstel.  Op hierdie stadium is NAVO een van die belangrikste forums wat help om hierdie samewerking uit te bou - veral nadat die huidige Franse president, Nicolas Sarkozy - die Franse weer in NAVO terug gebring het (De Gaulle het hulle onttrek).  Sy regering is dan ook verbind tot die oogmerke van hierdie derde groep.

Kompromie in die Unie


Die wyse waarop hierdie groepe in die verlede kon saamwerk was eenvoudig - vir elke stap van "verbreding" van die Unie, was daar 'n ooreenkomstige "verdieping" in die Unie. Die Anglo-Amerikaanse groep wil graag sien dat die Unie verbreed om uiteindelik 'n baie groot groepering van lande, waaronder Moslem demokrasieë soos Turkye, in te sluit.  Hulle dink veral in terme van 'n reuse vryhandelsgebied.  Dit sal noodwendig tot gevolg hê dat die Franse stem in die Unie sy gewig verloor.  Die Frans-Kontinentale groepering wil weer 'n verdieping in die Unie sien - hulle wil sien dat die Unie al meer polities integreer. Hulle staan dus 'n uiteindelike politieke unie voor wat selfs as teenwig vir die VSA kan dien.  Hierdie twee sieninge is versoen deurdat daar telkens 'n stap in beide rigtings gegee is.

In hierdie verband kan ons twee groot stappe noem wat die Unie die laaste aantal jare geneem het.  Die een was toe daar tien lande (meestal Oos-Europese lande) op 1 Mei 2004 tot die Unie toegelaat is - duidelik 'n dramatiese verbreding van die Unie. Die ander was die Lissabon verdrag wat op 1 Desember 2009 van krag geword het.  Dit het weer 'n aansienlike verdieping in die Unie bewerk.  So is die Unie nou vir die eerste maal 'n regspersoon en verteenwoordigers van die Unie kan ooreenkomste namens die Unie sluit.  Verder het die Europese parlement groter magte gekry en 'n President vir die Europese Raad (saamgestel deur die leiers van die EU lande) sowel as 'n Verteenwoordiger van die Unie vir buitelandse en sekuriteitsbeleid is aangestel.

Hierdie kompromis het egter sy limiet bereik.  Brittanje sien byvoorbeeld nie kans om nog magte aan die Unie af te staan nie.  Hulle wil nie in hierdie stadium aan enige verdere noemenswaardige verdieping in die Unie deel hê nie.  Daar moes dus 'n ander ooreenkoms tussen die groepe beding word - 'n verdere konsensus wat oor 'n lang tyd bereik is.  Dit maak ruimte vir 'n multi-spoed Europa.  Dit laat daardie lande wat hul strukture verder wil integreer toe om dit te doen.  Daar is egter 'n baie belangrike beperking op hierdie multi-spoed EU, naamlik dat daar nie 'n kerngroep van lande moet wees wat uiteindelik polities integreer en sodoende wel 'n teenwig vir die VSA vorm nie.

Wat die Anglo-Amerikaners sedert die Blair tyd voorstaan, is 'n EU wat uit "klubs" bestaan.  Hulle wil nie 'n EU hê wat soos konsentriese sirkels lyk nie, maar een wat soos die Olimpiese ringe lyk.  Om te verhoed dat sommige lande 'n koherente kerngroep uitmaak, moet die integrasie van die Unie binne die raamwerk van sulke klubs geskied.  Ons vind dan ook dat daar tans 'n aantal sulke groepe bestaan, naamlik die EU, die Eurogroep en die Schengen groep.

Onlangse gebeure

Dit bring ons by die huidige gebeure.  Ons moet ons nie teen die krisis vas staar nie.  Die Euro is oor so 'n lang tyd met soveel moeite op die been gebring, dat dit uiters onwaarskynlik is dat die Euro gaan kraak. Wat ons eerder moet raaksien, is 'n georkestreerde poging deur die finansiële markte om die Eurogroep te dwing om (teen die publieke opinie in) verder te integreer.  Ons vind eienaardig genoeg dat selfs die Anglo-Amerikaanse media positiewe uitsprake oor die vorming van 'n meer geïntegreerde Eurosone maak (dit is genoeg om ons oor die toekoms van die Euro gerus te stel).  Daar ontwikkel 'n algemene konsensus dat die Eurogroep ook deur 'n fiskale onderbou ondersteun moet word. 

Maar is die Anglo-Amerikaners dan nie teen sulke verdere integrasie gekant nie?  Nie solank dit in die raamwerk van sekere "klubs" van EU lande plaasvind nie.  Die verdere fiskale integrasie van die Eurosone word dan ook deur 'n ander belangrike "klub" uitgebalanseer.  Dit is die klub van Europese lande wat saam by militêre aksies soos die in Libië betrokke is.  Die militêre samewerkingsooreenkoms wat 'n tyd gelede tussen die Sarkozy regering en die Britse regering gesluit is, vorm die basis van hierdie groep lande.  

Die Sarkozy regering - wat weet dat die Anglo-Amerikaners 'n uiteindelike vetoreg oor enige toekomstige EU militêre samewerking behou - werk dus nou met die Anglo-Amerikaanse groepering saam.  Ons vind dat Frankryk in die hart van altwee hierdie belangrike EU klubs staan, naamlik van die Eurolande wat ekonomies verder wil integreer asook van die wat op militêre gebied saamwerk.  Die verdieping in die Eurosone word dus uitgebalanseer deur 'n verdieping in militêre samewerking met die Anglo-Amerikaners. Vir tyd en wyl kan die proses van Europese integrasie dus voortgaan.  Al die groeperinge weet dat hierdie kompromie op hierdie stadium waarskynlik die enigste manier is om hul eie belange te bevorder.

Waarheen Europa?

Ten spyte van die kompromie, lyk dit of die EU stadig maar seker begin lyk soos die Franse groep wil hê.  Ons vind byvoorbeeld dat daar, ten spyte van die "klubs", wel 'n kerngroep lande is wat aan die hart van al die klubs staan.  Ek verwag ook dat al meer van daardie lande, soos Frankryk, mettertyd by die genoemde militêre groep sal aansluit.  Daar sal dus 'n kerngroep lande wees wat op alle terreine hul ekonomiese, militêre en politieke kragte saamsnoer.

Maar wat van Brittanje se vetoreg?  Alhoewel dit 'n baie belangrike troefkaart is, het die ander groep weer hul eie troefkaarte waarvan die belangrikste seker hul vetoreg op Turkye (en ander sulke lande) se insluiting in die EU is.  Op 'n sekere stadium sal Brittanje verplig wees om selfs hierdie vetoreg prys te gee.  Dit is op daardie punt dat die EU al meer op sy eie bene sal kan staan. Die vraag is of die Frans-Kontinentale groep die Britte so sal kan uitoorlê dat die toekomstige Europa 'n onafhanklike rolspeler op die wêreldtoneel sal wees.

Dit is net 'n kwessie van tyd voordat die Frans-Kontinentale groep weer iemand uit hul eie geledere (soos Jacques Chirac) in Frankryk aan bewind kry.  Dan sal hulle in 'n baie beter posisie wees om weer hul eie stempel op die proses af te dwing.  Ons kan verwag dat dit 'n groot impak op verdere ontwikkelinge in die EU sal hê.  Dan kan dinge vinnig dramaties verander.

Intussen moet ons maar net rustig wag en kyk wat gebeur.  Ten minste weet ons dat die proses van EU integrasie steeds op koers is.  Die huidige krises is in effek net nog 'n fasiliteerder vir daardie integrasie.

Ek bespreek die verband tussen hierdie gebeure en Bybel profesieë oor die eindtyd in my boek oor die Arabiese opstande.

Saturday, 3 September 2011

Nuwe Boek: Die Arabiese Opstande

Verwagtinge en voorspellings van die wederkoms is so oud soos die Christendom self.  Onlangs was daar weer die volgelinge van Harold Camping wat onsuksesvol was in hul voorspellings oor die  wegraping op 21 Mei 2011.

Vir die ernstige student oor die wederkoms was 1948 ’n besondere baken.  Dit was die jaar van die  herstel van Israel en die gepaardgaande verwagting dat die laaste geslag aangebreek het. Baie verklaarders het gevolglik gedink dat Jesus se koms voor 2000 n.C. sou plaasvind en daarmee saam die 1,000 jaar vrederyk.

Waar het hierdie verklaarders verkeerd gegaan? Moet ons nou alle vertroue in die profetiese woorde van die Bybel laat vaar? Sekerlik nie sê die skrywer van Die Arabiese Opstande.  In hierdie boek skets Willie Mc Loud ’n toekomsperspektief gebaseer op verskeie bekende Bybelprofesieë en toon dat die eindtoneel inderdaad stadig maar seker in gereedheid kom.

Hy toon dat die huidige opstande in die Arabiese lande ’n belangrike baken is op hierdie pad. Eers was daar die opstande in Oos-Europa, toe in die lande oos en noord van die Swart See, en nou in die  Arabiese lande al rondom die Middellandse See. Is dit toevallig? Is dit slegs maar die opmars van  demokrasie? Nee, ’n nuwe wêreldorde is stadig maar seker besig om vorm aan te neem – een wat treffend ooreenkom met die eindtydse toneel wat lank terug in die Bybel voorspel is.

Hy toon aan dat die opkomende Europese Unie wat op verstommende wyse van 6 tot 27 lidlande gegroei het, sentraal staan in hierdie nuwe orde. As die Arabiese demokrasieë later ook in die Unie geakkomodeer word, sal dit al meer na ’n herstelde Romeinse Ryk begin lyk. Dit is die antichristelike ryk waarvan die Bybel profete gepraat het. Hy bespreek ook die “Rooi Slang” familie wat onverpoos agter die skerms werk om een uit hulle geledere uiteindelik op die troon van ’n toekomstige Unie te plaas.

Hierdie boek is ’n absolute moet vir elkeen wat in eindtydse profesieë belangstel. Daar is vars insigte oor die interpretasie van belangrike profesieë asook ’n geïntegreerde perspektief op die toekoms.

Dr Willie Mc Loud bestudeer al vir bykans 25 jaar die verband tussen wêreldgebeure en  Bybelprofesieë.  Hy het al verskeie boeke oor die tema geskryf en tree gereeld as spreker op.

Monday, 15 August 2011

The Red Serpent - Background

This is the Background to the 13 chapters of the book Discovering the Keystone, Solving the Riddle of The Red Serpent after 40 years by Guillaume Brouillard (Griffel Media, Cape Town, 2009). This book is named after one of the most important documents associated with the Priory of Sion, namely Le serpent rouge, which was part of a cache of documents deposited in the French National Library between 1956 and 1967. This document holds the key to the mysteries of Rennes-le-Château with which most people are familiar through Dan Brown's the popular novel The Da Vinci Code. These mysteries, however, do not merely concern the holy grail but also the temple treasures of Jerusalem. 

On the 17th January, 1967, a short document titled Le serpent rouge, meaning ‘The Red Serpent’, was published in Pontoise, France. To this day, the document is shrouded in sheer mystery. The cover shows a coat of arms on which are depicted a pitcher with water flowing from it and the head of a horse. At a glance, the pitcher and flowing water could be mistaken for a serpent, or even some kind of monster. Spanning the coat of arms is the motto ‘LENE BUXEUM-EOUS SCAPHFE’, of which nobody has as yet risked an (acceptable) interpretation. The document itself comprises a poem and notes on two Parisian churches.
That this is everything but an ordinary and least of all insignificant document is evident from the fact that another symbol appears on the cover, to wit the seal of the Rosicrucian Order. This seal consists of three concentric circles. In the inner circle, the letters M and S are combined into one symbol. In the next ring is written ‘rosa-crux.1099.1188’, and in the outer ring, 36 small circles appear, with the letter P right at the top and the letter S right at the bottom. One later discovers that the letters PS refer to the Rosicrucian Order called the Prieuré de Sion (the Priory of Sion).
The use of this Rosicrucian symbol indicates that Le serpent rouge was initially circulated in the secret world of occult organisations, of which this order is one.




Fig 1. The cover of Le serpent rouge.

i. The authors

The three authors of this document, Pierre Feugère, Louis Saint-Maxent and Gaston de Koker, call themselves the ‘three brethren’ – in all probability referring to the Brethren of the Rose Cross. Not much is known about them, except that all three died tragically shortly after Le serpent rouge was published. On the 6th March, 1967, Saint-Maxent and De Koker were found hanged, and the following day, so too Feugère. The way in which they died, and the fact that their deaths were almost concurrent, lead one to believe it was the result of their leaking the order’s secrets.
These unfortunate incidents only deepen the mystery surrounding the document. If these three persons’ transgression was punishable by death, the document must surely contain information of immense value to the group it concerns – in this case the Prieuré de Sion. It is, after all, not very common for three authors of specifically a secret document to die more or less simultaneously, and on top of it, to all appearances by being executed. Judging from this mere fact, Le serpent rouge unquestionably contains highly sensitive and top secret information not meant for the eyes of outsiders, and perhaps not even certain members of the Rosicrucian Order itself.

ii. Just another smokescreen?

When it comes to the hidden world of secret organisations, it is, however, wise not to swallow everything that’s dished up. More often than not, the explicit goal is to mislead the uninitiated, which could very well also be the case with Le serpent rouge. The first thing that springs to mind, then, is whether the names on the document were not perhaps borrowed to conceal the identity of the true author(s). The content of the document, as well as the fact that this was but one of several similar writings that appeared in the French National Library at that time, and just about all under different aliases, lead one to believe that this holds true for this document as well.
The obvious question then is: Who is the true author(s) of Le serpent rouge?
In their booklet Rennes-le-Château: A Bibliography [1], John M. Saul and Janice A. Glaholm list all the books and writings related to this subject. Underneath the names of the ‘authors’ of Le serpent rouge they noted the following: ‘The names Feugère, Saint-Maxent and De Koker are said to have been borrowed from contemporary reports of suicides. The true author is likely to be Pierre Plantard and/or Philippe de Chérisey.’[2] This supposition probably originated with Michael Baigent and Richard Leigh, co-authors of The Holy Blood and the Holy Grail, who, together with Jonathan Tootell, advised Saul and Glaholm on the content of their booklet.
If Pierre Plantard and/or Philippe de Chérisey were indeed the true author(s) of the document, a couple of questions remain. For instance: If Feugère, Saint-Maxent and De Koker’s names had only been placed on the document after their deaths to protect the true author(s), the writing could obviously not have been published on the 17th January, 1967, as is stated on the document, as they only died in March of that year. The deposit slip in the French National Library furthermore states that Le serpent rouge had already been received on the 15th February, 1967 – almost a month before the purported authors died! This date could, however, have been backdated with a little help from a library employee.
In view of the fact that the alleged authors are said to have committed suicide, one can also not help but wonder why three seemingly unrelated persons would simultaneously decide to hang themselves.
It seems that, in the end, more questions than answers will remain as to the identity of the true author(s) of this document.

iii. The poem

The first part of Le serpent rouge consists of a poem with the same title. It is of extraordinary poetic quality, and comprises 13 stanzas. The poem was signed by ‘Louis Saint-Maxent’, with ‘October 1966’ written underneath. Although Pierre Plantard or one of his friends could have put together this document, it is highly unlikely that any of them was capable of writing such an exceptional poem. Some writers are of the opinion that the author is more likely to have been someone like the famous painter and poet Jean Cocteau (1889 - 1963), who, like Plantard, is said to have been a Grand Master of the Prieuré de Sion.
Back to the poem itself: Each of the 13 stanzas falls under one of the signs of the zodiac, which in this case consists not of 12, but 13 signs. The additional sign is that of the Serpent-handler, inserted between the signs of Scorpio and Sagittarius. Given the title of the poem, it is not surprising to find a stanza under the Serpent-handler.
It is only when one starts analysing the details in the poem that it becomes clear why Le serpent rouge is veiled in such mystery. There is absolutely no question that it does indeed contain a secret of immense proportions. The poem is written in the form of a riddle in which specific clues were very cleverly weaved. There are references to mysterious symbols that have to be deciphered and a ‘solution’ that must be obtained.
From stanza to stanza one is drawn in by this singularly odd set of riddly clues, until one is told: ‘To this, Dear Reader, be careful not to add or remove an iota ... meditate, Meditate again. The base lead of my writing perhaps contains the purest gold’ – which is yet another clue.
Only towards the end of the poem the red serpent itself, which is clearly at the heart of the mystery, is mentioned. It is described as an ‘enormous beast’ that is ‘red with anger’, and one whose coils have apparently been rolling down through the centuries.
But more about that later.

iv. The secret lies in the Razès

From the clues in the poem it is clear that the secret primarily relates to the region of the ancient Razès, which is in the south of France, in the Languedoc, south of Carcassonne. In the Razès – once the stronghold of the Visigoths – are two small towns where over a century ago truly mysterious things happened that have given rise to almost a cult following. These are the twin towns of Rennes-le-Château and Rennes-les-Bains. Centuries ago, the former seems to have been called Rhedae, which according to certain experts means ‘swift serpent’.
At the end of the 19th century, the parish priest of Rennes-le-Château, Bérenger Saunière, is said to have discovered certain parchments in his church, after which his life changed dramatically. Overnight, this once impoverished priest was a man of enormous wealth, undertaking one building project in the town after the other. Among these were the erection of the beautiful Villa Bethania and the famous Tower of Magdalene. Some writers are convinced his sudden fortune stemmed directly from the discovery of the parchments, stating he either came upon a treasure along with it, or discovered the directions to a treasure in the parchments.
Another of Saunière’s projects was the restoration of his church, dedicated to Mary Magdalene, which included some very peculiar changes, such as a devil with the holy-water stoup on his back at the entrance, and curious depictions of the 14 stations of the cross. Although these correspond greatly to those in the church of Rocamadour, for example, they contain considerable diversions from the latter with regard to detail.
As for the town of Rennes-les-Bains, the parish priest, Henri Boudet, a close friend of Saunière’s, in 1886 published an odd piece of work entitled La vraie langue celtique et le cromleck de Rennes-les-Bains [3] (‘The True Celtic Language and the Stone Circle of Rennes-les-Bains’). In this, he details the area around Rennes-les-Bains and also supplies a map of the region. He specifically mentions an enormous stone circle with a 16 - 18 km circumference, and furthermore makes the bizarre statement that the early Celts spoke Anglo-Saxon (English). Up to this day, no-one has ever seen this stone circle, and some deem his off-the-wall statements as clues concerning something of enormous value hidden in the area.
The poem Le serpent rouge therefore on the one hand contains information pertaining to the interior of the Rennes-le-Château church, and on the other, to the area around Rennes-les-Bains. Most everything in the poem indicates it is here that one will find the most important clues to the ‘solution’ the poet speaks of.
Later on one discovers that the parchments Saunière allegedly found also contain crucial information, as do certain paintings – among others those by Poussin called ‘The Shepherds of Arcadia’, and the ones painted by Delacroix in the St. Sulpice Church in Paris.

v. Two Parisian churches

Besides the poem, the document Le serpent rouge contains a set of notes, including various sketches, maps and a genealogy. The last eight of the 13 pages comprise ‘notes on St.-Germain-des-Prés and Saint Sulpice of Paris’, as is indicated by the subtitle of the document. These two Parisian churches are situated close to each other on the banks of the river Seine. The church of St.-Germain-des-Prés (‘des prés’ meaning ‘of the open field’) is the oldest in Paris, and is a monastery chapel built in 542 to house the relics King Childebert, son of the famous Frankish king Clovis, brought back from Spain. The St. Sulpice Church, on the other hand, is a parish church founded by the abbot of St.-Germain-des-Prés. The existing building was erected in 1642 on the same spot where the earlier church stood.
The notes also include an article on the history of the monastery of St.-Germain-des-Prés, wherein is stated that the church was built in the exact same place where earlier stood a temple of Isis, the Egyptian goddess. Various sketches accompany the article, including one of St.-Germain-des-Prés just before its demolition in 1794, a sketch of the monastery itself (supposedly done by Gaston de Koker), as well as a sketch of the bank of the river Seine where the monastery was later built as it looked in 1615. There are also sketches of the graves of King Childebert, the founder of the church, and King Chilperic, who was buried there. Another article by ‘Pierre Feugère’ concerns Childebert and his wife, Ultragothe.
As far as the St. Sulpice Church is concerned – which is also mentioned in the poem – one later on discovers that the most important item in the notes is the floor plan of this church, signed by ‘Louis Saint-Maxent’. This plan clearly shows the meridian that is indicated by a copper line running across the floor of the church. To the left of this line the letter P is written, and to the right, the letter S – in other words, PS. The word ‘PRAE-CUM’ also appears next to the meridian line.
Accompanying an article called ‘Le bi-centenaire de Mazarin – 1861’ (‘The Two Centuries since Mazarin – 1861’) are two sketches of the inscription on the gnomon to be found on the copper line in the northern wing of the church. There is also a sketch of the mausoleum of the priest Jean-Baptiste Languet de Gergy, in whose time the gnomon was erected. The Chapel of the Holy Angels, situated at the back of the church, also features prominently in the poem.



Fig 2. The floor plan of the St. Sulpice Church in Paris.

Also included in the notes are the adjoining sketches of three men: Jean-Jacques Olier (1608 - 1657), founder of the new St. Sulpice Church, Eugène Delacroix (1798 - 1863), who painted the three paintings with angels as theme in the church, and the painter Nicolas Poussin (1593 - 1665), who is not directly linked to the church. All three of these men are mentioned by name in the poem. Right underneath these sketches is a short quote by the celebrated opera singer Emma Calvé (1858 - 1942), dated the 7th May, 1939. She was romantically linked to the priest Saunière of Rennes-le-Château, who allegedly visited Paris in 1891 or 1892.

vi. The Merovingian bloodline

The genealogy included in the notes is that of the earliest Frankish kings, the Merovingians. Although it was one of them who founded the monastery of St.-Germain-des-Prés, namely Childebert – a block is drawn around his name in the genealogy – it seems odd that one’s attention is drawn to this early dynasty. Underneath the genealogy are two maps of Gaul from the Merovingian era – one of 511 A.D. and the other of 620 - 632 A.D.
This Merovingian genealogy differs somewhat from the common Merovingian genealogies in that it includes Sigebert IV, the son of Dagobert II. Underneath his name is written ‘Septimania’, which is a region in the south of France, also shown on the mentioned maps. Septimania is the region in which the Razès lies – the area that is central to the poem Le serpent rouge. What is strange, though, is that during that time, Septimania did not belong to the Franks, but to the Visigoths.
According to this genealogy, then, King Dagobert II had a son called Sigebert, who apparently came to this area in the south of France at some point. It would therefore seem that the ‘red serpent’ and the whole enigma of the Razès are somehow connected with this Sigebert.

vii. Solving the riddle

The impression the document as a whole leaves is that it contains information in the form of clues to solve the riddle embedded in the poem. On the inner front cover one then indeed finds the depiction of a man squatted in front of scattered cubical stones, seemingly lost in thought, with the caption: ‘Discover the sixty-four stones one by one’, which links with a line from the fourth stanza: ‘I am able to discover the sixty-four dispersed stones of the perfect cube.’
As was mentioned earlier, the specific spot the clues are supposed to lead one to, is in the region wherein Rennes-le-Château and Rennes-les-Bains lie. Pierre Plantard, who is connected with the authorship of the document, visited this area towards the end of the 1930s – and it was not to marvel at the bird-life; he fine-combed the Sals Valley at Rennes-les-Bains under the pretence that he was an archeologist. In his book Rennes-le-Château et l’énigme de l’or maudit [4] (‘Rennes-le-Château and the Enigma of the Accursed Gold’), Prof. Jean Markale refers to this visit of Plantard, stating that he closely searched the heights and cliffs in the river valley and that he was particularly interested in the Fountain of Magdalene and the Queen’s Baths. He apparently also paid particular attention to the two tombstones of an earlier local ruler, Paul-Urbain de Fleury, in the cemetery of Rennes-les-Bains. With him he carried the scarce book by the priest Henri Boudet, La vraie langue celtique et le cromleck de Rennes-les-Bains, which deals exclusively with this area.

Fig 3. The figure at the cubical stones.

What is quite noteworthy is that virtually all the landmarks mentioned in the recounting of Pierre Plantard’s visit to the Sals Valley feature in Le serpent rouge. The Plantards had also owned a piece of land in the region of Blanchefort and Roque Nègre, which lies in the area where one enters the valley of Rennes-les-Bains from the north. In former times, there had also been a goldmine here, where according to the authors of Web of Gold. The Secret History of a Sacred Treasure [5], a treasure had most probably been hidden.

viii. The temple treasures

In the writing Les descendants Mérovingiens ou l’énigme du Razès Wisigoth (‘The Merovingian Descendants or the Enigma of Visigothic Razès’), there are a couple of interesting comments about this alleged treasure. This writing was circulated among members of the Swiss Alpina Masonic lodge and was also deposited in the French National Library. The purported author is Madeleine Blancasall – in all probability a pseudonym of Pierre Plantard, his friend Philippe de Chérisey, or Plantard’s wife, Anne-Léa Hisler. According to this script, the treasure hidden in the area consists of 25 000 000 golden Francs, which is part of the Merovingian king Dagobert II’s treasure, and an additional 19 500 000 golden Francs, allegedly part of the treasure of the Visigoths of the Razès. Although these numbers are clearly highly exaggerated and a (feeble) attempt at emphasising the value of the treasure, it is interesting that Pierre Plantard is said to have taken part in the moving of gold bars worth a hundred million Francs to the Union Bank of Switzerland in 1952.
The most famous treasure said to be found in the region is the one the Romans had robbed from the temple in Jerusalem, which the Visigoths later brought here after their pillaging of Rome. Pierre Plantard himself referred to this treasure in a conversation with the authors Michael Baigent, Richard Leigh and Henry Lincoln, who write: ‘In 1979, M. [monsieur] Plantard had said to us, quite categorically, that the Prieuré [de Sion] was in possession of the treasure of the Temple of Jerusalem, plundered by the Romans during the revolt of A.D. 66 and subsequently carried to the south of France, in the vicinity of Rennes-le-Château. The treasure, M. Plantard stated, would be returned to Israel ‘when the time is right’.' [6]
It could therefore very well be that the poem Le serpent rouge is somehow connected with this treasure. There is, after all, mention of the ‘purest gold’ in the poem, and one of the paintings of Delacroix the poet emphasises indeed revolves around the temple treasures.
If the intricacy of the poem is anything to go by, it is certainly possible that what one is dealing with here are in fact directions that could lead to the biggest treasure of all – the treasure of the Temple of Jerusalem. As was mentioned earlier, some writers are of the opinion that the famous Jean Cocteau was the writer of this poem, which makes one wonder whether he did not perhaps write it as a sort of last testament.
Some experts believe the poem to be related to the geometrical pattern according to which the Rennes-le-Château church was laid out, and others that it describes the mysterious process that is symbolic of the inner path of a mystic’s development. Although both of these suppositions could be correct, right from the start, however, it seemed to me to rather primarily involve the Sals Valley in the Rennes-les-Bains region, containing directions for a route through the area. Visiting Rennes-les-Bains for the first time, I couldn’t wait to see if such a route does in fact exist. Needless to say, I was quite thrilled when I discovered that the first clues in the poem do indeed correspond to such a route.
Next, I will set out exactly how I went about analysing the 13 stanzas of the poem in consecutive chapters and elaborate on the information related to each clue. The complex thread of the content is carried through on each of the many levels the poet saw fit to weave into the riddle, up until the final solving of it. In conclusion, I venture an opinion as to the political and religious implications of the discovery of the actual keystone.
 
[1] Saul, J.M. & Glaholm, J.A. 1985. London: Mercurius. 
[2] Ibid., p. 19.
[3] Boudet, H. 1886. Carcassonne. Reissue: 1984. Belisane: Nice.
[4] Markale, J. 1986. Paris: Pygmalion. Translation: Graham, J. 2004. The Church of Mary Magdalene. The Sacred Feminine and the Treasure of Rennes-le-Château. Rochester, Vermont: Inner Traditions.
[5] Patton, G. & Mackness, R. 2000. London: Sidgwick & Jackson.
[6] Baigent, M., Leigh, R. & Lincoln, H. 1982. The Holy Blood and The Holy Grail. London: Jonathan Cape, p. 235.

Ref. wmcloud.blogspot.com 

Read also the Preface and the first chapter of the book Discovering the Keystone, Solving the Riddle of The Red Serpent after 40 years which focuses on the parchments that the priest Bérenger Saunière is said to have discovered in the church of Mary Magdalene in Rennes-le-Château as well as the Plantard genealogy. 

Chapter 1: The Manuscripts
Chapter 2: Pierre Plantard





Friday, 22 July 2011

Hoekom blog jy, Willie?

Waarom blog ek? Hoekom skryf skrywers?  Soos ek dit sien, kan die idee van 'n markplein dit mooi verduidelik.  Dit is die plek waar mense saamgekom het om met mekaar oor allerhande dinge te praat. Om mense te vind wat in soortgelyke dinge as hulle belangstel. Om stimulerende gesprekke oor allerhande interessante dinge te voer. Op die markplein was daar sommige wat praat en baie ander wat luister. Soos die gesprek ontwikkel volg 'n klop omstanders dit en sommige van hulle gooi ook soms 'n klip in die bos.

Uiteindelik kan een gesprek 'n groot impak op die samelewing hê! Soos wat al meer mense die gesprek voortsit en daaroor nadink - miskien op 'n gekoördineerde wyse - kom daar 'n punt waar mense met invloed gedwing word om daarop te reageer. Dan begin dit om 'n impak op die samelewing te hê. Gesprekke verander ons samelewing. Vandag vorm die media, met al die nuwe moontlikhede vir gesprek, die eietydse intellektuele markplein van ons wêreld. In die Arabiese lande lei dit tot dramatiese politieke veranderinge. In Suid-Afrika bring dit ook stadig maar seker verandering in ons samelewing. Dit noodsaak my om ook aan sommige van hierdie gesprekke deel te neem. My blog is nie alleen my bydrae tot die eietydse gesprek nie maar ook ‘n beskeie poging om hierdie gesprek ten opsigte van daardie sake wat my interesseer te stimuleer. 

Die dinge waaroor ek nadink het meestal met die essensie van ons menslike bestaan te doen. Watter rede het ons om te dink dat daar meer aan die wêreld is as gewoon die fisies-waarneembare dinge? Aan die een kant het ons die wetenskap wat die fisiese wêreld ondersoek. Aan die ander kant het ons 'n boek soos die Bybel wat sekere aansprake oor 'n geestelike wêreld maak. Hoe integreer ek hierdie dinge in my lewe? Wat die geestelike betref, is daar mense wat iewers 'n baie negatiewe belewing daarvan gehad het - wat dit as onderdrukkend en beperkend beleef.  Daar is egter ook baie mense wat dit as bevrydend beleef - mense wat vervulling in 'n geestelike verhouding met God vind. Waarom is dit so?

Ek dink nie net oor die groter geheel van dinge nie. As daar so 'n groter geheel is - as God en die geesteswêreld bestaan - dan is dit sekerlik 'n sinvolle afleiding dat dit nie alleen in ons persoonlike lewe sal impakteer nie, maar ook in ons wyer wêreld. Dink maar aan Bybelse profesieë oor eindtydse dinge. As die einde nader kom, sal ons seker merk dat die toneel al meer ooreenstem met dit wat die profetiese woord voorspel. In my vorige skrywes het ek dan ook telkens op eietydse gebeure gereageer. Toe die "New Age" 'n besprekingspunt word, het ek 'n boekie daaroor geskryf. Toe Christene die wederkoms aan die einde van die vorige eeu verwag het, het ek Oppad na Armageddon geskryf. Toe The Da Vinci Code verskyn, het ek Discovering the Keystone, Solving the Riddle of the Red Serpent after 40 years geskryf.  Ek het selfs vir sewe jaar 'n twee-maandelikse blad getiteld Perspektief op Wêreldgebeure uitgegee.  En nou, met die Arabiese opstande, het ek weer 'n boek op pad.

Ek hoop om mettertyd ‘n wye verskeidenheid artikels oor ‘n wye verskeidenheid onderwerpe vir ‘n wye verskeidenheid lesers en gespreksgenote (saampraters) op my blog te plaas. Die dinge waarin ek belangstel word elders op my blog gelys. Loer maar so van tyd tot tyd in. Miskien sal jy ook genot put uit sommige dinge wat ek skryf.